Ήταν στην τύχη μου και αυτό
δεν λέω θα περάσει..
η διάβολο κατάσταση
μια φούσκα που θα σκάσει
κλαίω και που να αποταθώ
σε ποιο στήθος επάνω
που όταν φωνάζω μάνα μου
περνάει αεροπλάνο..

Παρωχημένες έννοιες (μαμά
μπαμπάς παιδάκι)
στην άλλη την κατάσταση
αν γίνει καβγαδάκι
δεν ξέρεις ποιού από τους δυο
το μέρος τους να τρέξεις
και ποιο καλσόν για σκίσιμο
των δύο να διαλέξεις

Το ότι τα ψηφίσανε
είναι ο καημός δικός τους
(άλλων θαρρώ πως καίγεται
και όχι ο δικός τους)
και μες σε αυτόν τον συρφετό
παιδί δεν βρίσκει μάνα
θνήσκουσα οικογένεια
βαράει και η καμπάνα..

Δεν είμαι στάση στην ζωή σου
να σταματήσεις να κατέβεις
είμαι αυτό που όλα τα χρόνια
σαν του τυφλού το φως γυρεύεις

΄Οταν με βρεις θα με κρατήσεις
καλά στο στήθος σου κρυμμένη
κι από τον χτύπο της καρδιά σου
θα νοιώσεις πως με περιμένει

ήρθα να ξέρεις και θα μείνω
μαζί να πάμε ως το τέρμα
είμαι η ταυτότητα που έχεις
κάτω από το ίδιο σου το δέρμα

κι όταν θα φεύγεις θα με ψάχνεις
σαν του πιοτού σου την ουσία
μακριά μου τίποτα δεν θα χει
απλά για σένα σημασία

Δεν είμαι χθες είμαι παρούσα
στο αύριο που ξημερώνει
το αποτύπωμα στην άμμο
και η θάλασσα που το ζυγώνει

Αναβολές αχρείαστες το θέμα αυτό να κλείσει
πριν στο κεφάλι μήνυση στείλουν και μας βροντήσει
σκουπίδια κάτω απ το χαλί σαν predator μιλάνε
oι γλώσσες τους αν ενωθούν θα πέσουν να μας
φάνε
Στραβούλιακες απονομή ούτε να μας μυρίσει
μόνο μπελάδες και κακό μπορεί να μας ενσκήψει
δεν ξέρουμε και η ακοή είναι εξασθενημένη
περί δικαίου το αίσθημα άλυτο παραμένει
Ακούσατε, ακούσατε το όλον θέμα κλείνει
αν έρθει πονοκέφαλος πάρτε μια ασπιρίνη

Πώς να παρέμβω στην καρδιά σου
για να την πείσω να με θέλει
να είμαι του πάθους σου καθρέφτης
να είμαι του τρύγου σου αμπέλι

Γλυκά τα χείλη σου το ξέρω
σαν μέλισσα τα περιμένω
σκύβω με μιας να τα φιλήσω
κι όταν δεν τα χω αρρωσταίνω

Ο έρωτας που χει ξυπνήσει
με έχει και πάλι συγκλονίσει
και σαν πουλί μέσα στο δάσος
ξεκίνησε να τραγουδήσει

Οι αναμνήσεις στην καρδιά μου
έχουνε την υπογραφή σου
κι όλο γυρνώ σαν μετανάστης
που κατοικεί μες το κορμί σου..

Πως σε σιχάθηκα εαυτέ μου
εδώ και κάμποσο καιρό
που σαν τον κόκορα τεντώνεις
τον επιλήψιμο λαιμό
Η μάνα σου σε έχει επικρίνει
μα αυτή δεν ήξερε καλά
αλλού η κότα κακαρίζει
αλλού γεννιούνται τα αυγά

τόσα παράσημα που πήρες
με πέντε δάχτυλα ανοιχτά
είναι του έργου σου οι μοίρες
που θα σε κλάψουν στα στερνά
Ιούδα εσένα ο λαός σου
(όλοι μαζί με προσευχή)
στο πυρ το εξώτερο θα στείλει
και εγώ στο λέω, θα είμαι μαζί

Τίποτα δεν σε απαλλάσσει
όλα πληρώνονται εδώ
θα ζωντανέψει ο εφιάλτης
στης τύχης μας το ριζικό

Μοιράσαμε τα ύδατα τα φύκια τις σακούλες
και με τον όμορο λαό είπαμε κουβεντούλες
και πάνω στο τσακίρ κεφιού υπόκλιση θα γίνει
(στα περαιτέρω ύποπτα θα έχω την ευθύνη)

Αφέντη μου χανούμισσα μπροστά σου θα χορέψω
και τις συνομιλίες σου εγώ θα υποκλέψω
μην σε τυλίξουν πονηρές αιθέριες υπάρξεις
και σαν πουλί πετούμενο μακριά μου θα πετάξεις

Τσιμπολογώ τα ψίχουλα αυτά που μου πετάνε
αυτοί που κορακίστικα ξέρουνε να μιλάνε
τα «κατεχόμενα» μηδέν, μηδέν εις το πηλίκον
μοιάζουνε καταπληκτικά με εκδρομές κατ’ οίκον

Που χάσαμε τον μπούσουλα έχω την πλήρη ευθύνη
η χώρα υψικάμινος καίγεται σαν καμίνι
λέω σαν φίδι κολοβό το δέρμα μου να αλλάξω
πάρε με αφέντη πάρε με και πάλι να φωνάξω..

Σπιθαμή προς σπιθαμή που θα σε ψάξω
σαν μια θύελλα αγάπης θα ξεσπάσω
τα σημάδια της αγάπης στο κορμί σου
θα μου πούνε το ποιος ήτανε μαζί σου

΄Εχω τρέλα στο μυαλό που με παιδεύει
που για σένα όλες τις ώρες της ξοδεύει
και όσο ζω σαν τον ζητιάνο απ’ την ματιά σου
με στοιχειώνουν τα παράνομα φιλιά σου

Σαν θα ρθεις σαν το νερό που θα κυλήσει
η αγάπη όλες τις ζήλειες της θα σβήσει
καταφύγιο θα βρω στα δυο σου χέρια
και διάλογο θα ανοίξω με τα αστέρια..

Λάθος κι εσύ μα τι πειράζει
πικρή κουβέντα δεν θα πω
το σ αγαπώ που μου πουλούσες
μονάχα εγώ το εννοώ

Δάκρυ για σένα δεν θα χύσω
είσαι επιπόλαιη καρδιά
το να αγαπάς είναι ευλογία
από κοντά και από μακριά

Να ξέρεις δεν θα την ανοίξεις
την πόρτα που άφησες κλειστή
γιατί ποτέ δεν ζωντανεύουν
όσο κι αν θέλουν οι νεκροί

Αύγουστε έφτασες και εσύ
καθ ένας στην σειρά του
για να φυσήξεις στο νησί
να φέρεις την δροσιά του
να φτάσεις στις ακρογιαλιές
μια μέρα μεσημέρι
μες τις βρεγμένες αγκαλιές
το κύμα που θα φέρει

πες όλα τα τραγούδια σου
κάνε τα μαγικά σου
εγώ θα μείνω το παιδί
που περπατάει κοντά στου
θα νοιώσω την ανάσα σου
σαν προσευχή στα χείλη
και στα κλειστά τα μάτια μου
η μέρα θα ανατείλει

θα ‘βρω αλαφροπάτητα
της άμμου τα σημάδια
και εσύ θα διώξεις μακριά
της μοναξιάς τα βράδια

Τα μάζεψα τα σύνεργα
και φεύγω από την Κάσο
να αλλάξω το εσώρουχο
θα πρέπει να προφτάσω

Γίναν τα μίλια δρασκελιές
η φούρια μου μεγάλη
ούτε που θα ξαναφανώ
με όρθιο το κεφάλι

Αφήστε με στην πίκρα μου
την έχασα την θέση
γι αυτό όποιος θέλει ας διαβεί
και ας φοράει και φέσι

Παρέα με τον κολλητό
εμείς θα κολυμπάμε
ποιανού είναι τα πέλαγα
καθόλου δεν ρωτάμε

Τα ‘παμε τα μιλήσαμε
και όποιος τα ψειρίζει
την αφορμή για σύρραξη
μπορεί και να οπλίζει

Απ την απελευθέρωση
έχουν περάσει χρόνια
μακάρι δε η λευτεριά
να διαρκούσε αιώνια..

Υπόκλιση σας κάναμε
στρώσαμε το χαλί σας
και εσείς μας υποδείξατε
την θέση την δική σας

Το μόνο που δεν είπαμε
σφάξε πασά να αγιάσω
κι άμα με επιπλήξουνε;
σας λέω είμαι να σκάσω..