Το καταφύγιο της σιωπής

 

Δεν φταίει η κρίση που γυμνά

τα συναισθήματα αφήνει

φταίει ο κόσμος των ψυχών

που αγάπη ξέχασε να δίνει

 

Το λίγο απέχει απ’ το πολύ

και μένει πάντα χρεωμένο

και το σωστό μες τη σιωπή

κοιτάει τις λέξεις φοβισμένο.

 

Πάνω στο θρόνο μου εγώ

στο «σκήπτρο» μου συγκεντρωμένος

διώχνω τις σκέψεις τις κακές

και σου δηλώνω «κερδισμένος»