Η στάμπα

 

Λευκό το φόρεμα πατρίδα

που το κορμάκι σου σκεπάζει

κόκκινη στάμπα από αίμα

όλη την όψη σου αλλάζει

Είναι των άρπαγων τα χέρια

που χειροπόδαρα σε δένουν

και όλες οι πράξεις τους μαχαίρια

που στις πληγές σου μέσα μπαίνουν

 

Την στάμπα σου θα καθαρίσω

να βγεις ξανά να περπατήσεις

στης λευτεριάς τα καλντερίμια

και τα συντρίμια σου θα χτίσω