Η ομολογία του Δράκου

 

Ευγενικές συνεισφορές ως προς τα θύματά μου

έκανα, και επεδίωξα, έχοντας στα μυαλά μου,

την πρόθεση, καλύτερη, να κάνω την ζωή τους,

φέρνοντας τα μνημόνια, να ζήσουνε μαζί τους..

 

Δεν είχα κακή πρόθεση, μόνο να τους αγγίξω,

εκεί που όλοι τους πονούν.. (την τσέπη να τους γδύσω..)

και ερμητικά τους έκλεινα το στόμα με ταινία,

μονωτική, (μην φωνασκούν), ήθελα ησυχία..

 

Δηλώνω συμπαράσταση, λοιπόν σε κάθε «δράκο»

είτε ντυμένο αθλητικώς, είτε φορώντας φράκο,

γιατί γνωρίζω τελικώς τον λόγο που το πράττει

και δεν μπορεί να αντισταθεί, κοινώς να κάνει κράτει..

 

Τα πάντα μια εξήγηση έχουνε στην ζωή μας

κι  όλοι στο τέλος παίρνουμε θαρρώ την αμοιβή μας..

Εγώ όμως σκοπιμότητα στις πράξεις μου δεν είχα

και ας έκανα επίθεση συνήθως μες την νύχτα..

 

Φταίει που είμαι «σκοτεινός» σαν τύπος στην ζωή μου

και ως «γιαλαντζί αριστερός» θα πω την άποψή μου,

το θέμα ψυχολογικό είναι και οι επιθέσεις,

οφείλονται που από μικρός, είχα άγριες διαθέσεις..

 

ήθελα να είμαι αρχηγός και με τα ψέματα μου

υπόγεια να καραδοκώ όλα τα θύματά μου..

 

θέλω να εξομολογηθώ, συγνώμη να ζητήσω

δεν είχα σκοπιμότητα να σας κακοκαρδίσω,

που αλλιώς με φανταστήκατε και δίκαια ρωτάτε

και ζωντανό απ τα νεύρα σας, ζητάτε να με φάτε..