Το φάντασμα

 

Κάποτε ήμουν ζωντανός

και ΄Ελληνας λεγόμουν

Την μέρα που ξημέρωνε

λευκή την φανταζόμουν

 

Κάποτε είχα όνειρα

και χίλιες προσδοκίες

Τώρα σαν φάντασμα γυρνώ

με μαύρες εμπειρίες

 

Κάποτε την πατρίδα μου

την υπερασπιζόμουν

Όλη την ιστορία μου

ξεκάθαρα θυμόμουν

 

Κάποτε όρκους έδινα

ότι μες την ζωή μου

Από όλα υψηλότερα

θα είχα την τιμή μου

 

Κάποτε πρώτος έμπαινα

σε όλες τις παρελάσεις

Την γαλανόλευκη ψηλά

σήκωνα να θαυμάσεις

 

Που πήγε ετούτη η ψυχή

πως χάθηκε η ζωή μου;

Θέλω ξανά να σηκωθώ

να βρω την δύναμή μου!