Οι μακελάρηδες

 

Του έθνους μακελάρηδες, όλοι ξεφωνημένοι,

γέννημα θρέμμα της οργής, κλίκα αρρωστημένη,

σαν ψείρες στα κεφάλια μας, με τίποτα δεν φεύγουν,

δήθεν ζητούν την κρίση μας και όλο την υποκλέβουν

 

Στο λόγο τους οι έννοιες έχασαν την αξία

ψέμα βρωμιά και απόστημα μια σκέτη αηδία

Μαύρα αποτυπώματα στο άσπρο της πατρίδος

έργα και πράξεις άθλιες, σαν σώμα μοιχαλίδος

 

Κυλούν τα χρόνια της σκλαβιάς, νερό πάνω στο σώμα

μόνιμος είναι ο θάνατος και ο ραγιάς σε κώμα

Μονάχα ο χτύπος της καρδιάς μία «ζωή» προδίδει

σε τούτο το ατέλειωτο και μακρινό «ταξίδι»

 

Ο ήλιος μες τα σύννεφα, και όλο ξεμακραίνει

Είναι βαθύς ο στεναγμός στα στήθη που ξεμένει

που αντί να γίνει ιαχή σκλάβους να ξεσηκώσει

ψάχνει να βρει χρωστούμενα για να τους ξεπληρώσει..