Μες το γαλάζιο της αφής και των χειλιών σου
νοιώθω βαθιά μου την αρμύρα αυτής της θάλασσας
που στροβιλίζεται στους φάρους τους αυτόφωτους

Τι θα ‘μουν άμα δεν σε συναντούσα
τα βήματα μου αν δεν βρίσκαν τα δικά σου
μικρός ο χρόνος της συνάντησης κι είναι για σένα

Στα διαλείμματα χειμώνα μπαίνει η άνοιξη
και ανθίζουν στο κορμί οι προσδοκίες

Πες μου μια λέξη που για χρόνια δεν την άκουσα
ξανά στις φλέβες λίγο αίμα να κυλήσει
κι όταν τα χρώματα θα βάψουνε την δύση
εγώ μαζί σου θα ‘μαι εδώ να τα κοιτώ