Στέκει και ψάχνει την φωλιά ξόανο που χεις κάψει
να μην σε βρει ησυχασμός, χώμα για να σε θάψει
όπως το ξύλο που έγινε μαύρο καταραμένο
να στέκεις μες τις συμφορές κλαδί καψαλισμένο
Τα μάτια σου τα ανοικτά κανείς να μην τα κλείσει
και η περιουσία σου του θάνατου μπαξίσι
Κλαίει η φύση και μετρά τις ανοικτές πληγές της
μονάχα εσύ δεν άκουσες τις ηχηρές κραυγές της
Τα ξεραμένα χείλη σου ποτέ μην δροσιστούνε
και οι φευγάτες οι ψυχές προδότη να σε πούνε
Εδώ τελειώνει η ζωή απ’ τα δικά σου χέρια
και όλες οι αμαρτίες σου σε σκοτεινά τεφτέρια
΄Εχεις στο μέτωπο βαθιά γραφή χαρακωμένη
για αυτά τα κακουργήματα ποινή σε περιμένει

Δαδιά