Ποιας τιμωρίας δέλεαρ και ποιας αντάρας στόμα
θα σας πετάξει άταφο το σαπισμένο σώμα;
του μέλλοντος μας ο γιαλός θέλει δεινούς προστάτες
και όχι του συντάγματος τους άθλιους παραβάτες

Στέκεις εκεί ανύπαρκτος στου πάνελ την οθόνη
και δεν ακούς οχλοβοές, ο πέλεκυς ζυγώνει
σε κυνηγούν με πλάστιγγες, χτυπούν με αποφάσεις
με αγωνία σκέφτεσαι το πως θα αποδράσεις

Έχει η ελπίδα εραστές, νάρκισσους της αγάπης
που όσο και αν ψάξεις δεν θα βρεις
στους θηρευτές της κάλπης