Καράβι ακυβέρνητο στα κύματα προσκρούω
του κίνδυνου τον κώδωνα μες τα πελάγη κρούω
μας ρήμαξαν οι κίνδυνοι η ελπίδα είναι χαμένη
το μέλλον είναι σκοτεινό η ήττα δεδομένη

Ποιοι καπετάνιοι χάρτινοι ποιοι μούτσοι κοιμισμένοι
την νηνεμία πια κανείς να δει δεν περιμένει
κάποιοι αχνοσαλεύουνε να ανασκουμπωθούνε
έξω να βγάλουν τα νερά και ζωντανοί να βγούνε

Μες την ανιδεότητα οι πιο πολύ γυρνάνε
δεν ψάχνουν ούτε την στεριά, ούτε πολυμιλάνε
ακολουθούν τον δρόμο τους που οδηγεί και πάλι
σούμπιτους στην καταστροφή, σκυμμένο το κεφάλι

Εκεί στα μεσοπέλαγα το τέλος μας θα φτάσει
όλη μας η νωθρότητα σαν βάλτος θα λιμνάσει
κάποιος να δώσει μια πνοή, πνοή δημοκρατίας
να γίνει των ελπίδων μας ο στιβαρός σωσίας.