Ποιος το μπορεί να ορμηνεύσει τα σημάδια του θανάτου;
Το μαύρο χέρι που σημάδεψε το ποιος θα φύγει, ποιος μπορεί
να απομακρύνει;
Εκεί που οι μνήμες οι ζεστές θρηνούν αυτόν που έφυγε, ποιο
αύριο θα αναπληρώσει;
Μες το λευκό το χιόνι ποιος θα σβήσει τις πατημασιές αυτών
που χάθηκαν;
Κάνει ένα κρύο και οι σκέψεις μένουνε γυμνές μες τα γιατί
με του αποχωρισμού τα λόγια
Τίποτα δεν είναι όπως παλιά, κι όταν δακρύσεις τον χρόνο
βλέπεις δεν μπορείς να τον γυρίσεις πίσω
Η μοναξιά αυτού του κόσμου σε τυλίγει κι ας την σπρώχνεις
μακριά
΄Ετσι αναπάντεχα ένα κερί θα σβήσει, και όσες χαρούμενες
στιγμές θα ανασύρεις απ’ το παρελθόν, θα μοιάζουν με
νομίσματα παλιάς κοπής, επάνω στα κλειστά τα μάτια..

Καλή ανάπαυση