Δεν θέλω οίκτο απ τα μάτια σου
που είναι στις τύψεις βουτηγμένα
μόλις θα φύγεις η αρίθμηση
θα αρχίσει πάλι απ το ένα

Περνούν εικόνες όσων ζήσαμε
σαν άλογα αφηνιασμένα
που σε μια νύχτα δραπετεύσανε
και περπατάνε στα καμένα

Ένας μονόλογος του έρωτα
παραληρεί και αργοπεθαίνει
πώς βγαίνει η αγάπη απ την νάρκη της
μου λέει πως δεν καταλαβαίνει

Έξω η μέρα αναδιπλώνεται
τα θέλγητρά της να μας δείξει
κοίτα η ζωή μας πως ξηλώνεται
μου φέρνουν ίλιγγο τα ύψη..