Λέω πως σε νοιώθω ακόμα πλάι μου, στην θέση που σου είχα δώσει
διπλή σκιά από τον ίσκιο μου που απ τον χρόνο θα γλυτώσει

Αυτήν την πλάνη εγώ συντήρησα ηθελημένα για να έχω
μια αυταπάτη μες τα βράδια μου που να της λέω πως αντέχω

Κοινά σημεία που μας ένωσαν γίναν αυτά που μας χωρίσαν
δικαιολογίες που ειπώθηκαν όμως κανένα νε δεν πείσαν.

Εγωισμός η αγάπη, δίπορτο, στο χέρι σου ήταν να διαλέξεις,
αυτό που ήξερες συνέχισες, αλλού τις δάφνες σου να δρέψεις

Τώρα ησυχία μες την κάμαρη, κανείς στο μέσα δεν περνάει
ώσπου να φέρει η προσδοκία μου, κάποια καρδιά που να χτυπάει.