Είχες την λάμψη της πανσέληνου
στο βλέμμα μου, μικρή μου αγάπη
όταν στο πλάι μου περπάταγες
και μοιραζόμασταν το κάτι
Θάμπος στα μάτια μου κι ας το ‘ξερα
της φαντασίας μου ήσουν πλάσμα
στα βράχια χτύπησε η τύχη μας
μες του απρόβλεπτου το κλάσμα
Όταν η κλίση στο καράβι μας
πήρε τον δρόμο του βυθού της
έγινε σύννεφο η λάμψη τους
και μαύρη μπόρα του χαμού της
Τούτη η πανσέληνος που φώτισε
της απουσίας τα σκοτάδια
γεμίζει το κενό που άφησαν
της προδοσίας τα σημάδια
Αυτή η καρδιά μου που σταυρώθηκε
και για την λήθη σου παλεύει
πως ζει η αγάπη στην αλήθεια της
λέει δυνατά, και το πιστεύει