Αν πέσω στην ανάγκη σου θεός να με φυλάει
όλη η ζωή που σου ‘δωσα στράφι και αυτή θα πάει
αυτό όμως συνηθίζεται να δίνεις να μην παίρνεις
και στον αγρό τον άνυδρο τον σπόρο σου να σπέρνεις

Όλα δεχούμενα λοιπόν μα άφαντο το ταίρι
έστω και αν νυχθημερόν του στήνω εγώ καρτέρι
σαν σκέφτομαι μην έφταιξα, η κακούργα, που όλο δίνω
στο άδειο το ποτήρι μου αχαριστία πίνω

Πως είναι αυτονόητα τα πράγματα δεν λέω
αγάπη, έρωτας, καημός, πολλάκις τα συγχέω
χάρτινες είναι οι ψυχές, και στην βροχή θα λιώσουν
για να ρωτήσουνε αν ζεις, χέρια θα ασημώσουν..

Μα η ελπίδα εύθραυστο λουλούδι περιμένει
βλέπει, ακούει, επιθυμεί, πάντα σοφή σωπαίνει
πάνω στα χείλη τα πικρά θέλει να περπατήσει
και στις ψυχές που κλείσανε, την πόρτα θα χτυπήσει..