Νομίζω σημαδεύτηκες ο χάρος να μην σ’ έβρει
στα επίκτητα σημάδια σου εσύ θα πεις αλεύρι
μπράτσα, οπίσθια δάκτυλα όλα ζωγραφισμένα
να ψάχνει ο δημιουργός στα άστρα για τον κανένα

Το τατουάζ σου ζωντανό, σώμα ψυχή κοιμάται
την ώρα όμως της σύλληψης το σ’ αγαπώ θυμάται
γυμνός στα χέρια του θεού, που από την ματιά του
φυσάει ανάσα της ζωής, στα αμφίβολα παιδιά του

Να δω πως σβήνεις ζωγραφιές όταν το μετανοιώσεις
και ότι σε αλλοίωσε θέλεις να το ξηλώσεις
τρέχεις στο άλμπουμ της ζωής, στο πίσω ξεφυλλίζεις
έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ξανά αρχίζεις