Ο σπόρος της αγάπης

Πόσες των χρόνων ΄Ανοιξες
ο σπόρος περιμένει
σταγόνες χίλιες των ματιών
λουλούδι για να ανθίσει

Δεν έχει χείλη το νερό
ούτε η ψυχή ευθύνη
να ημερέψει το θεριό
της φύσης που το αρνείται

Αγάπη ήρθες και έφυγες
που να σαι στοιχειωμένη
θα λευτερώσω τα δεσμά
της λήθης να πετάξεις

Μα σαν πετάξεις πότισε
και εσύ τούτον τον σπόρο
μίσχο να βγάλει και άνθη του
για να τον καμαρώνω