Χάρτινος κόσμος

Τόσες και τόσες αγκαλιές κλεμμένες συλλογίσου
ήμουν το ορμητήριο να κρύψεις το κορμί σου
κι όλα μια βεβαιότητα είχανε στις κινήσεις
για τον εχθρό που κρύβονταν, κι ήθελε να μ’ αφήσεις

Τώρα ψυχή ο στεναγμός να βγει έξω δεν έχει
Το σώμα αυτή την ερημιά που το πονάει, αντέχει,
κι είναι οι μέρες βιαστικές να φύγουν να περάσουν
της προδοσίας τα δεσμά, που τις κρατούν να σπάσουν

Χάρτινο κόσμο έφτιαξα, εσύ ήσουν το φυτίλι
που άφησε στάχτη το όνειρο, που ‘σβησε μες το δείλι
κι όσες συγκρίσεις έγιναν, άτοπες, δεν μ’ αγγίζουν
πως ξέρω εγώ να αγαπώ, για πάντα, σου θυμίζουν

Κινούνται οι μαριονέττες σου μπρος πίσω απ την ανάγκη
κάτι να αποδείξουνε, χαλκός για το διαμάντι,
Όταν εγώ γεννήθηκα έβρεχε, κι είχε κρύο
και έφτιαξα θέση στην καρδιά, να στεγαστούνε, δύο.

Αύριο δεν έχει τώρα πια, για αυτούς που δεν πονάνε
για αυτούς που όταν ξεκόβουνε, τι γκρέμισαν, ξεχνάνε
για αυτούς που την συγχώρεση την ξέχασαν σαν λέξη
και καρτερούν ολόνυχτα, την μέρα, για να φέξει..