«Αίολες» μέρες

Αυτό το μοντελάκι μου τσίτι θα το φορέσω
όταν θα βγω στην Εύβοια να πάω να καταβρέξω
μήτε πουλί δεν θα πετά στης ρούγας το σεργιάνι
και η φωτιά θα εξαπλωθεί σβέλτα και μάνι μάνι

Μην είδατε τα καναντέρ να βγουν να κατουρήσουν;
(πως έπιασε όμως η φωτιά πείτε τους μην ρωτήσουν)
παίρνω το ύφος το σεμνό, κι ας έχω υπογράψει
να γίνει αναδάσωση, εις τα καμένα δάση

Εδώ το πάρκο αιολικό (ξελάσπωσε η κυρία)
(δεν γράφω τα ονόματα μην πέσει τιμωρία)
τα απομάκρυναν αυτοί, εμείς τα υιοθετούμε
όλα τα μπάσταρδα αυγά, σαν κλώσες τα κλωσούμε

Τι θέλετε πυρόπληκτοι; Πυρόσβεση να γίνει;
Την άρνησή σας πήραμε και η φωτιά δεν σβήνει

Όλα θα ρθουν στην ώρα τους, η πρόνοια του προδότη
που κάθεται καμαρωτός στην θέση του την πρώτη
στην νεφελώδη όψη του το βλέμμα του γυαλίζει
πάλι η ρουλέτα έχασε και στο μηδέν γυρίζει

΄Ελα καλέ επενδυτή, ασήμωσε σου λέω
εσύ θα δίνεις τάλιρα και εγώ πικρά θα κλαίω
που μου έφυγε ο εμπρηστής, ωσάν λαμπαδηδρόμος
και τέντωσε η πυρκαγιά, οκτώ ημέρες δρόμος

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *