Ποιος θα σε κλάψει σταυραετέ που χεις χαθεί στο χώμα; μόνο μια μάνα δύστυχη που στην ψυχή είναι λιώμα;

Δολοφονήθηκες κι εσύ φριχτά για την πατρίδα, στα καθαρά τα μάτια σου έβλεπες την ελπίδα.

Δεν ήσουν στην πολιτική, δεν σε είχαν στιγματίσει, η αγάπη για την λευτεριά σε είχε κατακτήσει

Ποιας δόξας φωτοστέφανο ψάχνει να σε κυκλώσει; εδώ είναι νύχτα αδελφέ, δεν έχει ξημερώσει.

Ένας αόρατος εχθρός πάντα μας γύρω φέρνει
μας στήνει τις παγίδες του, μα δεν τα καταφέρνει..

Κει όπου βρίσκεσαι θα ‘ρθουν κι άλλοι από μας να σε βρουν, μην νοιώθεις ολομόναχος, σκέψεις μην σε πλανεύουν.

Στην αγκαλιά της Παναγιάς και στου Θεού τα χέρια, εκεί είσαι Κωνσταντίνε μου, στον ουρανό, στα αστέρια,

και θα ζητήσουμε από σε, λίγη απ την λεβεντιά σου, και λίγη αύρα λευτεριάς σταλμένη απ’ την ματιά σου

Κάθε που σε φαντάζομαι, νοιώθω μικρή και λίγη, και ευθύνη ατελείωτη σαν φλόγα με τυλίγει,

αν ήμουνα στην θέση σου την δύναμη αν θα χα, να παραμείνω αλώβητη, μες των εχθρών την φάκα

ΑΘΑΝΑΤΟΣ θα ξαναπώ, το βλέμμα θα δακρύσει
Απ’ το χαρτί των ζωντανών κανείς δεν θα σε σβήσει!