Πάνος – Αλέκσης δυο άψυχα .. κορμιά, σε ένα σώμα.

Πάνος : θυσιάστηκα για μένα θυσιάστηκα,
μπορούσα για τη θέση να πεθάνω,
χρυσή την πολυθρόνα μου την έντυσα,
μέχρι και δίαιτα θα άρχιζα να κάνω ..

Αλέκσης: κάνε τον δύσκολο, γιατί, μας έχουν καταλάβει,
δεν έχουν πλήρη άγνοια οι μέδουσες, οι σκλάβοι..
Ντύσου τον πατριδόφιλο, τίποτα δεν κοστίζει,
Φοβάμαι πως το μέλλον τους την λευτεριά μυρίζει..

Πάνος : Ότι και αν είπα σχώρα με, από καρδιάς δεν τα πα,
να μην καπνίσω αν ειν’ αλλιώς την τελευταία γόπα

Κάνω πως αντιστέκομαι σε αυτήν την συμφωνία,
δεν έχω μούτρα για να βγω αλλιώς στην κοινωνία
θα με καταχερίσουνε σε πρώτη ευκαιρία

Θαμπό το αύριο πολύ το βλέπω που να πάρει,
Στο σκηνικό του εμπαιγμού εσύ πρώτο λιθάρι..
Ποιος θα το πάρει το παιδί, καλέ, ποιος θα το πάρει;

Για τον εκλειπόντα Δάσκαλο

Αυτήν την χώρα Δάσκαλε, προδότες κυβερνούνε
Τους στιβαρούς του πνεύματος, ποτέ τους δεν τιμούνε
Σαν μαχητής της νόησης δεν χρήζεις των «τιμών» τους
Ψηλός και δεν σε άγγιξε ο μαύρος λογισμός τους!
Κάποιοι από μας τα σκήπτρα σου κρατούμε της λατρείας
για την πατρίδα, θύμα τους, πατριδοκαπηλείας

Βρε καλώς την

Τσατσά δεν ψάχνουμε ακόμη
για το πορνείο μας μαντάμ
(απ’ την συγκίνηση που φτάνεις
οι λέξεις πάθανε σαρδάμ)

Είναι οι καιροί προσκυνημένοι
κι η επιχείρηση αργεί
θα ξεκινήσει μόλις φτάσει
η συμφωνία στη βουλή

Φέρε μαζί και το ραβδάκι
τα μαγικά σου να φανούν
μόλις το πόδι σου πατήσεις
οι γάιδαροι να φταρωθούν

Πολλά κορίτσια μαζεμένα
μοστράρουν για προσωπικό
Εσύ διαλέγεις την “κανένα”
την προσφωνείς πρωθυπουργό

Πλησιάζοντας ένας αγριεμένος πληροφοριοδότης
με βράκα, αναφωνεί:

Εδώ δεν είναι αποικία
πάρε τα πιόνια σου κυρά
Γιατί αν μυρίσει το μπαρούτι
χάνεις καλάθια και αυγά…

Ο κατα καημένος

Με σηκωμένα τα μαλλιά ξύπνησα στο κρεβάτι,
έβλεπα πως η ΄Ανγκελα μου κράταγε γινάτι,
κι έλεγε στον εταίρο μου, διώξτον τον καουμπόι,
μυαλό δεν έχει ούτε σταλιά, κιλά μόνο και μπόι..

Καν τον σε κάρβουνα ζεστά πάνω να περπατήσει,
την συμφωνία των Πρεσπών, αν δεν τη νε ψηφίσει..

Και κάνε λέει μια δήλωση (ο εταίρος) ότι αποκηρύσσεις
αυτά που έλεγες κάποτε, πίσω να με γυρίσεις.. (go back..)

Mονόλογος του ιδίου

Πάλι την πάτησες θα πω βλάκα στον εαυτό μου,
εδώ και πέρα μόνος μου παίρνω το πρωινό μου..

Η “αίγλη” αυτή του υπουργού μέλι και, έχω κολλήσει,
έστω και αν η καριέρα μου βαδίζει προς τη δύση..

Μοιρολογίστρες φώναξα της Μάνης για να ρθούνε,
το πνεύμα των προγόνων σας, μακριά μου να κρατούνε..
Στην θλιβερή καρέκλα μου αντίο να της πούνε..

Τι θα απογίνω ο έρημος χωρίς το υπουργείο;
Στον καφενέ είμαι μικρός να πάω για άσσο δυο
και κόλλησα με την χλιδή, ωχ, πως θα ξεκολλήσω,
φέρτε μου χαρτομάντιλα την μύτη να φυσήξω..

Απόσπασμα από το τέλος των δεινοσαύρων της πολιτικής..

Γονυπετής

΄Αλεξ προς Πάνο

Γονυπετής προσεύχομαι την ψήφο σου να πάρω
στην συμφωνία των Πρεσπών, που φέρνω άρον άρον

Κυριαρχεί στο ετούτο σου θράσος και βαρβατίλα
μα μια συνέπεια ποτέ, στην σκέψη σου, δεν είδα

Τον Νίκο θα τον ψήσουμε στον λάκο για το Πάσχα
(είχαμε αφήσει τα λουριά και τα πηρούνια λάσκα)

Ο Ζάεφ είναι πίτουρο, τίποτα δεν γροικάει
Όποιον ξεβράκωτο θα δει, αμέσως τον φυλάει

Επείγει η υπόθεση μα του σκοινιού ο κόμπος
ίσως σφιχτά να μας δεθεί.. ΄Οτι θα πει ο κόσμος..

Τις μονές θρήσκος, τις ζυγές άθεος

Μεγάλο είναι το μπέρδεμα εις την ψυχολογίαν
και το πιστεύω τρεις φορές μέσα στην εκκλησίαν
Όμως μονάχα τις μονές ημέρες θα τα ακούσεις
για τις ζυγές το αντίθετο, άθρησκο θα με λούσεις..
Είμαι σαν τους απόδημους πριν πατριώτες γίνουν
μόλις εισπράττουν τους μισθούς, σε ξένο τόπο δίνουν
Φτύστε στον κόρφο σας ωρέ ζεστοί οικοδεσπότες
που στο κοτέτσι σας αυτό έχετε τέτοιες κότες..
΄Οποιος την φύση του αρνηθεί, φύση δεν έχει να βρει
Βρωμάει και ζέχνει όπου βρεθεί, σαν γνήσιο κουνάβι
και όλα στης ψήφου τον βωμό, τα δίνει και πουλάει
και την ψυχή στον διάβολο, για ότι αγαπάει.
Οι Γερμανοί αν το σκεφτείς, σε τίποτα δεν φταίνε
Υπήρξανε κατακτητές, και τα δικά τους λένε
Όμως εμείς φερέφωνα είμαστε για καλό σας
Περαστικά σας ΄Ελληνες, που εγώ το καινάρι
συστήνομαι «πρωθυπουργός» και κάνω το λιοντάρι..

Λευκά τριαντάφυλλα

Σήμερα η μέρα φορτωμένη
λευκά τριαντάφυλλα στους ώμους
να τα δωρίσει στην αγάπη
περιπλανώμενη στους δρόμους

Κλείσε τα μάτια και ονειρέψου
και την μαγεία χάρισέ την
Χρονιά θεόσταλτη φαντάσου
με ευγνωμοσύνη στόλισέ την

Τα εννιάμερα

Το φόρεσα το κράνος μου, όμως μυστρί δεν βρήκα,
μες του μετρό την σκοτεινή και βουλωμένη τρύπα.

Επείγουν τα εγκαίνια θα αργήσουνε τα έργα.
Στο υπουργείο το σχετικό να απευθυνθεί η βέργα.

Δεν είμαι χάρμα οφθαλμών με αυτό το καπελάκι,
το ύψος η υπόσταση και το ροζέ μπλουζάκι;

Μήνυμα στέλνω ηχηρό, ακούει ο φίλος κούλης;
Αν δεν φανεί δραστήριος θα μείνει πάντα μπούλης!

Μόλις το έργο θα γενεί, ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, εμένα θα ψηφίσουνε όσοι δηλώναν ξένοι σε μένα και το κόμμα μου, μπαρουτοκαπνισμένοι..

Με το μετρό η κονκάρδα μου νομίζω μεγαλώνει.
Γιατί αν δεν γίνει και αυτό, τίποτα δεν μας σώνει..

Ερωτική εξομολόγηση σε μια καρέκλα

΄Οταν σε είδα σκέφτηκα για μένα είσαι φτιαγμένη!
Τόσο λιτή και άνετη με πάχος φασκιωμένη!
Πάνω σου θα στοχάζομαι, παιχνίδια θα σου παίζω..
Σε ερωτήσεις του κοινού, θα κάνω τον Κινέζο..

Μαζί σου και την «φούντα» μου, ήσυχος θα καπνίζω
Θα ρίχνω και τους ύπνους μου, κοινώς θα ροχαλίζω
Θα βλέπω όνειρα ακριβά σαν υπουργός που είμαι
Θα βάζω κόκκινες γραμμές, δώσε και πάρε είναι..

Για σένα νε καρέκλα μου μπορώ να εγκληματήσω
Ούτε περνάει στην σκέψη μου ποτέ να σε πουλήσω
Ας τους να δέρνονται αυτοί αυγά που μου πετάνε
Μην δούνε έναν «άντρακλα», αμέσως να τον φάνε..

Μου το χε πει η καφετζού, «Πρόσεχε Παναγιώτη.
Ένας χοντρός που υπέγραψε, ίσως, σε πει προδότη.
Δες, είναι ολοφάνερο, κοίτα το κατακάθι
στο κόμμα σας που πάτωσε, πως είσαι ένα αγκάθι» (από τα πολλά..)

Υστερόγραφον
Ας τους να λένε, ας τους να πουν, αυτοί δεν ξέρουν να αγαπούν