Δημοσία Δαπάνη.. Μέρος 2ον
Η συνέχεια μιας δρομολογημένης τραγωδίας

Τα αποκαΐδια, εγκαύματα ευθυνών, στα δολερά χέρια τους..

Στου ήλιου την χλωμή σκιά
είδα τα πρόσωπά τους
Αδρά χαρακτηριστικά, κραυγή φωτιάς, σιμά τους..
Κατά τον δρόμο του ουρανού, κοιτούν τα βλέμματά τους
και φεύγοντας για την σιωπή, χτυπούν τα βήματά τους..
Στο προσκλητήριο νεκρών, ο ένας πλάι στον άλλον
κοιτούν πως καταστρέφεται, το φαύλο περιβάλλον.

Θα «τύχουν» όλοι της ταφής, με «έξοδα δημοσίου»
και θα χουν να παινεύονται για «τελετές» πλουσίου..

Βγήκαν τα μαύρα τα σατέν, στα μαύρα τα κανάλια
που όταν μυρίζουν θάνατο τους τρέχουνε τα σάλια..

Στους μαύρους δρόμους του χαμού
οι σκέψεις μόνες πάνε
και λένε οι «υποσχέσεις» σας, έξω από εδώ να πάνε..

Κανένας δεν θα ξεχαστεί, δεσμεύομαι να γίνει
μας είπε ο πρωθυπουργός και πήρε την ευθύνη..

΄Αρχισα να ανησυχώ, μήπως και τον νε κρίνω
πολύ αυστηρά και πειραχθεί, αν στην Ελλάδα μείνω.