Πέθανε πολύ; (ο συνταξιούχος)

 

Θανάτων προϋπολογισμούς για τους συνταξιούχους

έκανα αφιλοκερδώς, και τους κρατώ ευνούχους,

εις το χαρέμι μας αυτό, της μαύρης εξουσίας

ως παρελθόντα «έπιπλα» της τρίτης ηλικίας..

΄Ηταν συμβόλαιο τιμής, τα όσα είχα τάξει

ότι θα ζούσαν όλοι τους μη βρέξει και μη στάξει

εις στα φανάρια ολημερίς, στα τρένα και στη στάση

να επαιτούνε για ζωή.. και σαν τα περιστέρια

των κουλουριών τα ψίχουλα, να τρώνε απ’ τα χέρια..

Ποιος άλλος θα τους έδινε τα τόσα μεγαλεία

που ζούνε εις τις μέρες μας, και γράφουν ιστορία;

Είναι που ως αριστερός, ευαισθησίες έχω,

τα «τιμημένα γηρατειά», δεόντως τα προσέχω..

Πρέπει στην ηλικία τους, τα περιττά κιλά τους

να φύγουν από πάνω τους, και το περπάτημά τους

στον δρόμο για την ζητιανιά, ποιο εύκολο να γίνει,

και στην αυτοκτονία τους, καλή και η ασπιρίνη…

Μη φτύνετε όλοι μαζί, πετσέτα πια δεν έχω..

Και αυτά τα ξεφωνήματα, άλλο δεν τα αντέχω..

Γιατί άμα εις την κεφαλή τα πάρω, δεν θα βρείτε

ούτε ευρώ στα ΑΤΜ να πάτε να θαφτείτε…