΄Ολα τα ‘καψα για σένα
όλα τα θυσίασα
(μισθωτούς, συνταξιούχους
εύκολα τους βίασα)
Τους κολλητούς χρημάτισα
έργα τους έχω δώσει
κι αν δεν τελειώσουν όσο ζω
ποτέ τους και μη σώσει

Τα λόγια είναι εύκολα
τίποτα δεν πληρώνεις
τον θάνατο που προκαλείς
σαν θα ‘ρθει ασημώνεις
Το μέτωπό μου καθαρό
δεν έχω και το ξέρω
αμέσως όμως το ξεχνώ
εσένα όταν θα φέρω

Θα σε ανεβάσω στα βουνά
στο χώμα καρφωμένη
θα σε υμνήσω σαν θεά
ακριβοπληρωμένη
Τα δάση υποκλίνονται
τον αρχηγό τιμούνε
και όσα εγκλήματα στυγνά,
έγιναν, δεν θυμούνται

Τιμόνι μου απερίσπαστο
είμαι ο καπετάνιος
δαιμόνιος και ακούραστος
και για το πλήθος «άγιος»