Την ώρα της καταστροφής ήρθε και ο Βαλεντίνος
και με κοιτά ηδονικά σαν διψασμένο κτήνος
Και λέω στον εισαγόμενο άγιε τι γυρεύεις εκτός απ τους πολιτικούς και εσύ μας κοροϊδεύεις;
Στον έρωτα που μου χρωστάς δηλώνω είμαι απούσα , και τις καρδιές που κρέμονται τις βάζω στην πατούσα, του πάθους τα γλυκόλογα τίποτα δεν μου λένε γιατί στο στήθος οι πληγές μέσα μου σιγοκαίνε

Έκανες την προσπάθεια τώρα πρέπει να φύγεις
Τον χρόνο σου μην σπαταλάς την πόρτα σαν ανοίγεις,
τα μάθαμε στην τελική τα λόγια τα μεγάλα,
που απορρέουν ολικά της μάνας μας το γάλα