Μένω εκεί που μ’ άφησες
στην πόρτα σου απέξω
σκουπίζω τις πατούσες μου
τον χώρο σου μην βρέξω
οι εποχές αλλάζουνε
μα ο ζητιάνος μένει
κρύο βροχή και ανάθεμα
πάντα να υπομένει..

Η μνήμη σου είναι συνεργός
στην αδιαφορία
η πείνα μου εγκατάλειψη
στου δρόμου την γωνία
ποτέ μου δεν σε ξέχασα
σ’ είχα αφεντικό μου
στο μέτωπό σου γράφτηκε
το γκρίζο ριζικό μου

Μα είναι το προτέρημα
δικό σας να ξεχνάτε
και τις ψυχές που πήρατε
στο άγνωστο ακουμπάτε
άψυχο δημιούργημα
και ατελές εντέλει
ο άνθρωπος που δεν μπορεί
γιατί απλά δεν θέλει..