Κι όπως χορεύαμε στα σύννεφα
αυτό το χέρι σου που με κρατούσε
μ’ άφησε
η γη απότομα πως πλησιάζει
τα θαμπωμένα μάτια μου
κεριά σβησμένα στο σκοτάδι σου
μα εγώ είχα φως
πως χάθηκε στα χρόνια τα παράλογα
για ποιους ξοδεύτηκε;
ποιο όνομα μπορεί στο κάλεσμα να
αποκριθεί αν όχι το δικό μου;
κανείς το δίχτυ του για μένα δεν θα
ανοίξει
και οι μνήμες πια δεν έχουνε ταυτότητα