Ευτυχώς που δεν με πήραν
όμηρο να με κρατήσουν
και τα λύτρα από σένα
ύστερα να σου ζητήσουν
θα χε φάει το σκοτάδι
την ζωή μου σε μια μέρα
κι άλλα χέρια θα φορούσαν
της αγάπης μας την βέρα

Στάσου εκεί που είσαι στάσου
αν μπορείς θα με λυτρώσεις
για να ζήσω ούτε φράγκο
δεν σκοπεύεις να πληρώσεις

Το ‘μαθα πια με τον χρόνο
και σημείωση κρατάω
πως για μένα μόνο ισχύει
όσο ζω θα σ’ αγαπάω
δυστυχώς για σένα μόνο
η καρδιά μου θα χτυπάει
και θα αποζητά στα λόγια
λήθη για να μην πονάει

Όμως θα ‘ρθει κι η σειρά σου
και σημείωσε την μέρα
που αποφάσισες πως πρέπει
όλα να τα κάνεις πέρα

Με ρεζίλεψες δεν βρίσκω
λόγο να σε συγχωρήσω
το κακό που μου ,χεις κάνει
με πια γόμα να το σβήσω
να ξεπλύνω την ντροπή μου
μάλλον δεν υπάρχει τρόπος
και να ‘ρθεις στα συγκαλά σου
είναι άδικος ο κόπος

Μόνο η πλάση θα σου δείξει
τι είναι η αχαριστία
να πονάς και να μην δίνουν
στον τρελό μια σημασία
μόνο στου θεού τα χέρια
είναι τώρα η πληρωμή σου
κι άσε εμένα να ρωτάω
το τι γύρευα μαζί σου