Λυγμός που βγαίνει απ’ τα συντρίμμια
καταραμένοι θηρευτές
κρυμμένα ‘μείναν τα λουλούδια
στις γκρεμισμένες τις αυλές

Εκεί η φύση αφορισμένη
κλείνει τα αυτιά, οπλοβοή
στα καταφύγια κλεισμένοι
αποδιωγμένοι οι λαοί

Η ποίηση κλειστά τα μάτια
κρατάει, δεν παίρνει αναπνοή
των αφεντάδων τα παλάτια
είναι πολέμου ιαχή

Δίκαιο δεν ψάχνω, αγνοείται
δεμένα μάτια αντικρυστά
εμπρός εσείς παραταχθείτε
μόλις σημάνει η εκκλησιά..