Πέταξες έξω απ το παράθυρο
που ήταν ορθάνοικτο στην μέρα
τίναξες τις λεπτές φτερούγες σου
κι εγώ σε κοίταγα ως πέρα

Όσα τραγούδια κι αν τραγούδησες
εγώ σου έγραψα τα λόγια
έγινε ο δισταγμός απόφαση
στα σκοτεινά σου καταγώγια

Μόνο ο σκύλος που μ’ αγάπησε
θα βρει τον δρόμο να γυρίσει
θα αγνοήσει τα καλέσματα
απ την χιλιόχρονη την φύση

Αυτή ήταν μόνο η αγάπη σου
μες της συνήθειας το δισάκι
κι εγώ σβησμένο αποτσίγαρο
στο δανεικό μου το τασάκι

Όλα γυρνούν και ξεθαμπώνουνε
και πέφτει μέσα μου η γαλήνη
φιγούρες όσων λιγοψύχησαν
θα δω κι απόψε στην σελήνη