Αν άξιζες να σ’ αγαπώ ποτέ δεν σκέφτηκα
όταν το χέρι σου κρατούσε το δικό μου
τα κρύα βράδια του χιονιά όταν με ζέσταινες
πήρες δικό σου το φτωχό το σ’ αγαπώ μου

χωρίς ψυχή πώς να βαδίσεις μες την νύχτα σου
ξεγυμνωμένες αυταπάτες πώς να σβήσεις
κρατάς στο στόμα όλες τις λέξεις που θα έλεγες
σ’ ένα κορμί με κοιμισμένες τις αισθήσεις

Στης λογικής ποτέ δεν μπήκα εγώ την βάσανο
ότι με φόβιζε το ξόρκιζα να φύγει
σου ‘δωσα δύναμη να βρεις δρόμο ελεύθερο
και εσύ σκοινί για το λαιμό που να με πνίγει