Κορώνα στο κεφάλι μου ποτέ μου δεν θα σε χω
Γεννήθηκα σκληρόπετση και στους ιούς αντέχω.
Μακριά σου οι οικείοι μου και οι αγαπημένοι,
πάντα θα είναι υγιείς, και με ζωή ντυμένοι.

Πούθε μας ήρθες άτιμε, λένε για νυχτερίδες..
Σ’ όλες τις εικασίες τους βάζω ωτοασπίδες..
Ανοίγω στην διαπασών την μουσική να παίζει,
και η ελπίδα το κακό, το μισητό, εμπαίζει!