Τρελή από αγάπη

Στης νύχτας έρχεσαι τα βράδια μες την καρδιά για να ξαπλώσεις
σαν επισκέπτης που θα φύγει, μόνο το στίγμα σου να δώσεις
Με το σπασμένο το ποτήρι μέσα στα χέρια τα δικά μου
πίνω της μνήμης τους καφέδες, χαμένη απ’ τα λογικά μου

Τρελή απ’ αγάπη. έτσι λένε, ψίθυροι όταν μ’ αντικρύζουν
όμως καρδιά σαν την δική μου, με τίποτα, δεν την φοβίζουν

Που φίλιωσα την μοναξιά μου, μόνη διέξοδος την νύχτα
αφού τα χείλη τα δικά σου, δεν ψιθυρίζουν καληνύχτα
Ζεστό το αίμα μου ακόμη, δες το, για σένανε αχνίζει
Είτε το αξίζεις είτε όχι, ότι σε αγάπησα θυμίζει