Ο βράχος

Τα χρόνια με κουράσανε της θάλασσας
Τις τρικυμίες μου που γέννησα, πολέμησα για χρόνια
Ανέμοι σκάλισαν το πέτρινο κορμί μου
Νύχτα, φεγγάρια και το λίκνισμα του κύματος
στο στήθος να καρφώνεται, οδοντωτό μαχαίρι
Μονάχος το ξημέρωμα περίμενα να εμφανιστεί
ο ήλιος, που έπαιζε κρυφτούλι με την προσμονή μου..
Μα κι αν φανεί, οφθαλμαπάτη ποιος θα μου το πει
ότι δεν θα ‘ναι, πια κουρασμένα μάτια θριαμβευτή
θα τον κοιτάξουν;