«Αφιερωμένο σε αυτούς που καίνε την βάτα»
-Ομόφυλοι σε δράση…
-Υιοθεσίας συνέχεια…

Επάνω που δοκίμαζα το κόκκινο κραγιόν μου
θυμήθηκα πως έπρεπε…να πάρω και το γιό μου..
Απ’ το σχολείο σχόλασε και εγώ η ξεμαλιασμένη
βαφόμουν και ξεχάστηκα.. Που έχω το μυαλό μου;

O «΄Αρης» καθυστέρησε πολύ να επιστρέψει (έτερον ήμισυ)
στη θέση μου για να βρεθεί να πάει να τον μαζέψει..
Να πήγε για το μανικιούρ ή βάζει βλεφαρίδες;
(εγώ πολύ μεγάλωσα και απέκτησα ρυτίδες..)
και αν κάποιος άλλος νόστιμος βρεθεί και του γυαλίσει (φτύνω τον κόρφο μου)
μπορεί να απομακρυνθεί και να με παρατήσει..
Ας είμαι όμως θετικός, σε μένα να πιστεύω,
υπέρμετρα διαχυτικός και όλο να τον θωπεύω..
Μέσα στην ανασφάλεια που ζω η ευλογημένη
τα πράγματα χειρότερα τα κάνω η τζαζεμένη…

Νοικοκυρά με μπικουτί.. με τις υποχρεώσεις..
Παιδί σκυλί και σύντροφος σε ποιον να πρωτοδώσεις..

Σκέφτομαι μια βελτίωση αισθητική να κάνω
να φαίνομαι μικρότερος (από έφηβο και πάνω..)
Μα ο ΄Αλεξ μας για πλαστική λεφτά δεν έχει αφήσει
μέχρι και τα απόκρυφα έχει τσουρομαδήσει…

Κανένας δεν το συμπαθεί (τον Αλέξη) εξόν τα προσφυγάκια
που την «τσιπούρα» τους σαν δουν βαράνε παλαμάκια..
Μαζί του selfie βγάζουνε και λένε «αρχηγός μας»..
Για μας χαρά που να βρεθεί που καίγεται ο ποπός μας…

Τον έχω άχτι τον ζουμπά και στην βουλή σαν πάει
μπορεί και την περούκα μου στην μούρη του να φάει…