Το αστεράκι

Αστέρι μου πολύτιμο μες της καρδιάς τη σφαίρα
με τα γλυκά ματάκια σου κάνεις την νύχτα μέρα
τους χτύπους κάνεις της καρδιάς γρήγορα να χτυπούνε
ενώ τα μαγουλάκια σου φιλάκια μου ζητούνε

Μην τάχα είσαι λούτρινο κουκλάκι που αν το πιάσω
να το χαϊδέψω τρυφερά αγάπη θα χορτάσω;
Και όταν το πάρω μια αγκαλιά κι άλλη θα μου ζητήσει
με την γαλήνη της αφής στο φως να με τραβήξει;

Πριν γεννηθείς το βλέμμα μου έψαχνε το δικό σου
περίμενα την άνοιξη, και με τον ερχομό σου,
όλα τα τριαντάφυλλα με τις δροσοσταλίδες
μπήκαν στο βάζο της γιορτής και βρήκαν ηλιαχτίδες

Γεννιέται πάλι απ’ την αρχή στα άδολά σου χέρια
η ελπίδα πως ο κόσμος μας γεμάτος καλοκαίρια,
θα γίνει πάλι ανθρώπινος, δάκρυα να στεγνώσει,
τις κουρασμένες τις ψυχές, ψηλά να τις σηκώσει!