Η ποίηση που δεν είναι ποίηση

Είπες θα πάγω σε άλλη γη
θα πάγω σε άλλες θάλασσες…

Μια φέτα του καλοκαιριού κομμένη στο τραπέζι
η ίδια όμως λογική την λογική μου παίζει
και ενώ κοιτάω μακριά το όνειρο να χλευάζει
η ίδια ετούτη η ματιά το βλέμμα σου κοιτάζει

που είχες κρυμμένο το σπαθί, και εγώ δεν το χα αγγίξει
αγώνας δρόμου τελικά, να δω ποιος θα νικήσει
τα όπλα παραδόθηκαν, η πάλη ξεκινάει
δεν θα ειπωθεί ποιος νίκησε, και πόσο αυτό πονάει…