Μεσάνυχτα και κάτι

 

Τρίζουν τα χώματα της νύχτας

και ξεπετιούνται οι πεθαμένοι

Γυμνά σπαθιά μες τις κραυγές τους

ζητούν ξανά την λευτεριά μας

 

΄Ελληνα που είναι η φωνή σου

σε έχουν οι βάρβαροι νικήσει;

Έσβησε η φλόγα στην καρδιά σου

και η πίστη σου χαροπαλεύει;

 

Εσύ είσαι απόγονος εκείνων

Ή μήπως λάθεψε η σπορά τους;

Πως λιώνεις στην καταστροφή τους

δίχως αντίσταση στην σκέψη;

 

΄Εγινε το όνειρο εφιάλτης..

Πως θα το δεις αν δεν ξυπνήσεις;

Τούτο το φονικό πεσκέσι

στα όργανά τους να δωρίσεις..

 

΄Εγινε η αντίσταση κομμάτι

της πίτας τους που σε ταΐζουν

Και ούτε ξανά θα ξημερώσει

αν η ψυχή δεν το θελήσει!