Στέγη μας ο ουρανός..

 

Που να στεγάσουμε εμείς τα άστεγα κορμιά μας;

Πήραν τα σπίτια οι ληστές και όλα τα όνειρά μας..

Βγαίνει ο ήλιος βιαστικός και φεύγει κουρασμένος..

Και ο Ιφικράτης Αμυράς μένει φυλακισμένος..

Τα κέντρα πρέπει να χτιστούν ξένους για να στεγάσουν

και οι ΄Ελληνες την μνήμη τους στην «κρίση» τους να θάψουν..

Αφεντικά τον τόπο μας κατέχουν και το βιός μας..

Βράζει στα στήθια σιγανά, φουσκώνει ο θυμός μας..

Οι λέξεις συνωστίζονται θηρία πεινασμένα..

Μου λες εσύ τον πόνο σου, τον λέω εγώ σε σένα..

Μια σκουριασμένη μηχανή ζητάει να λειτουργήσει..

Είναι η δική σου η ζωή, που δεν την έχεις ζήσει..