Αιχμάλωτη στην σκέψη σου
να αποδεχθώ αρνούμαι
πως είσαι εσύ στον ουρανό
και εγώ να προσποιούμαι
αφού ήσουν μέσα μου βαθιά
τρόπο βρήκες να φύγεις
καρδούλα μου μην φοβηθείς
στην ερημιά με πνίγεις
μόνους μας άφησες ξανά
μες την σκουπιδοχώρα
να βρέχονται τα μάτια μας
σαν τα πουλιά στην μπόρα
για χρόνια ήμουνα τυφλή
οι δρόμοι μας δεν σμίξαν
και οι δολοφόνοι χείμαρροι
ήρθανε και σε πνίξαν
Του αγέρα γίνε κίνηση
και έλα να σ’αγκαλιάσω
σφιχτά να μην μου πικραθείς
στην νύχτα μη σε χάσω
μονάχα εσένα μάτια μου
θρηνούν τα σωθικά μου
γιατί ήσουνα αυτόφωτος
και σε ήθελα κοντά μου
λόγια βουβά ξανά θα πω
σαν λύκος θα ουρλιάξω
σε κυνηγώ σαν όνειρο
που το πρωί θα χάσω