Πότε ο ΄Αδης έδιωξε την γη για να την κάψει
και εκεί που ζουν οι «ζωντανοί» έχει φωτιές ανάψει;

σαν μυστικό επτασφράγιστο γυρίζει η αλήθεια
να ξεκλειδώσει τις ζωές να ψάξει για βοήθεια..

εμείς ανήμποροι δειλοί με σφραγισμένα μάτια
μετράμε πάλι τις πληγές και χίλια δυο κομμάτια,

είναι οι ψυχές, που τριγυρνούν μέσα στα αποκαΐδια
μες τις ψευτιές που ακούγονται, τα ίδια και τα ίδια..

άκου την σάλπιγγα κουφέ, η ώρα θα περάσει
και αυτό το τραίνο δεν θα ρθει στην τελευταία στάση

άργησες και εισιτήριο δεν έβγαλες ακόμη
και όπου κι αν τρέξεις φεύγοντας, είναι κλειστοί οι δρόμοι..

μια αχτίδα ήλιου να φανεί, και εσύ αρματωμένος
θα αναρωτιούνται οι λογικοί, που πάει ο σκοτωμένος;

χίλια καντήλια άναψαν, οι ζωντανοί πενθούνε
γιατί την λέξη λευτεριά ποτέ δεν θα την πούνε..