Πέφτουνε φύλλα κόκκινα
απ του λωτού τα χέρια
γίνονται αγάπης στεναγμοί
ζεστά φιλιά στα αστέρια

δρόμους η φύση μας γεννά
σ όποιον την ερμηνεύει
μέσα στον πόλεμο η καρδιά
τον νικητή γυρεύει

Το χθες που βύζαινες παιδί
στο αύριο περπατάει
και στην αλήθεια της ζωής
μονάχα προσκυνάει