Το γνωστό άγνωστο των αμνημόνων της «κρίσης»

(Η κρίση ως αφορμή, δεν εστιάζεται μόνο
σε οικονομικούς όρους, αλλά εμφανίζει κυρίως
κατάλοιπα ηθικής σήψης)

Για ποια κουφάλα μου μιλάς, του δέντρου, ακριβό μου;
Σε αυτήν που φώλιαζες γλυκά, εσύ και το μυαλό μου,
μέχρι που αλλάξαν οι καιροί και έκανες χορωδία
με στόματα που στάζανε μέλι και υποκρισία;
Ουδέν το μονιμότερον από την αχαριστία,
την «θηλυκότητα» ψυχής, την μυξοπαρθενία,
όντων που θέλουν να κρυφτούν
πίσω απ’ το δάχτυλό τους
μα το έχει ο κόσμος τούμπανο
που η τέρψη τους, σκοπός τους.
Αρκεί ένα βλέμμα της στιγμής
για να τους ξεγυμνώσει
να γίνει ξεκαθάρισμα, ποιος έχει, τι θα δώσει,
και κάθε ανθρωποειδές, με την διάστασή του,
φωτογραφίζεται προφίλ, με σκούφια, το “βρακί” του..