Στα τόσα χρόνια μια φορά
θα σ’απογοητεύσω
τους κόπους της αγάπης μου
θα ήθελα να δρέψω
και θα σταθείς υπόλογος
εξήγηση θα δώσεις
χέρι γιατί δεν μου δωσες
και έφυγες πριν με σώσεις

κόλλησα σαν την μέλισσα
στου λουλουδιού την γύρη
το παρελθόν σου ύποπτο
και άρχισε να με φθείρει
ποιος ήσουν που κρυβόσουνα
γιατί δεν το χα νοιώσει
και δεν μπορεί ούτε ο θεός
τώρα να με γλυτώσει

στο βάλτο της απόγνωσης
περπάτησα για χρόνια
ήταν βαθιά η μοναξιά
χωρίς καμιά συμπόνοια
όμως μες τον καθρέφτη μου
το καθαρό μου βλέμμα
μου λέει ξέρεις να αγαπάς
εσύ δεν είσαι ψέμα