Οι άθλιοι και οι εξαθλιωμένοι

 

Οι υπηρέτες της μαφίας

ντελάληδες της εξουσίας,

μες τα κανάλια στριμωγμένοι

και από μυαλό αφυδατωμένοι..

 

΄Αθλιες φιγούρες λιγδιασμένες

της παρακμής λογοδοσμένες,

τιμή και υπόληψη καμία

δες σε κοιτούν με υπεροψία..

 

΄Ενας λαός ατιμασμένος

στα φέσια άνομων χωμένος,

τρέχει τους φόρους να πληρώσει

μπας το τομάρι του και σώσει..

 

Η εξαθλίωση προσόν μας

στο ισοζύγιο των εχθρών μας,

μέσα στα χείλη τα ραμμένα

κορμιά νεκρά και υποταγμένα..

 

Ζωή το λες και το βιώνεις

όταν το αύριο σκοτώνεις,

χωρίς ψυχή μέσα στο βλέμμα

κι οι φλέβες άδειες από αίμα..

 

΄Οσο τα φύλλα ξεφυλλίζεις

σε μια ζωή που δεν ορίζεις,

τόπο θα πιάνεις στην πατρίδα

και θα ταΐζεις την ακρίδα..

 

΄Ορθιος δεν είσαι, μα κουβάρι

στων δοσιλόγων το πιθάρι,

και η περηφάνια σου αστείο

κρύο και μαύρο προσωπείο..

 

Τι άλλο μένει να τους δώσεις

αρκεί εσύ να επιβιώσεις,

τους πεθαμένους δεν θυμάσαι

τις μαύρες νύχτες που κοιμάσαι;

 

Αδέλφια σου ήταν και θα μείνουν

και την κατάντια σου θα κρίνουν,

αν δεν ζητήσεις τιμωρία

για τα εγκάθετα θηρία..

 

Είσαι παιδί της παρακμής τους

όπως ο όρκος της τιμής τους,

και είναι χιλιόμετρα η πορεία

μέχρι να βρεις τη σωτηρία..

 

Οι πλαστικοί σου οι σωτήρες

είναι του χάους σου βατήρες,

για να βουτήξεις στο κενό σου

αν δεν ανοίξεις το μυαλό σου..

 

΄Ελληνας αδερφέ δεν είσαι

όσο τις μνήμες σου αρνείσαι,

και σέρνεσαι στις προσταγές τους

σαν ζώο μέσα στις σπηλιές τους..

 

Πονάει η αλήθεια,  άκουσέ με

και ύστερα, συγχώρεσέ με..