Το τετράδιο

Μια πινελιά μέσα στου χρόνου το τετράδιο
κι ο πίνακας της ιστορίας σου γεμίζει
Μια σκάλα πάνω του θεού οι αμαρτίες σου
κι ας μην θυμάσαι πως εσύ τις έχεις κάνει

Είναι η αγάπη σου σαν τις μεσόκοπες κυρίες
που κοιτάζονται,
μες τον καθρέφτη που ο νους τους
πάντα φτιάχνει
και ο έρωτάς σου της ελπίδας σου φυλάκιο
που τον ξεπλένει μιας καταιγίδας σου η πλάνη