Το αυτό επιθυμώ και “δι’ υμάς”

Το θάρρος λείπει για να βρεις
τις λέξεις να εννοήσεις
Μπαλόνι που δεν μπόρεσες
στα χέρια να κρατήσεις
Και πέταξε στο φύσημα
του αγέρα και ανεβαίνει
ώσπου στον ήλιο να καεί
μοναχικό θα μένει..
Και αφού το εθιμοτυπικόν
θέλει ευχολογίες
σε αγάπες που προδόθηκαν
(αγάπες κι αηδίες..)
δωσ’ τις ευχές σου προς το εκεί
που τόπο αυτές θα πιάσουν,
εδώ οι λέξεις της ευχής
μπορεί να ξεθωριάσουν
Ο νοικοκύρης θυρωρός
νομίζω δεν θα γίνει
Θα καταπιεί αμάσητο
σαν χάπι την οδύνη,
και μιας που απέκτησε
καλή,σχέση στην μοναξιά του,
στου αύριο την αναλαμπή
θα πει τα όνειρά του..