Από την κούνια σου μωρό
την γη μονοπωλούσες
και την αφρόκρεμα του νου
στα δάχτυλα κρατούσες
από το ένα θηλυκό
ταξίδευες στο άλλο
την δύναμη του αρσενικού
φύλαγες στον καβάλο

όμως τα χρόνια πέρασαν
και άσπρισαν τα μαλλιά σου
ώριμο φρούτο έπεσε
στο χώμα η αγκαλιά σου
πες μου ποια σε αγάπησε
όπως σε αγαπούσα
και όταν να ‘ρθεις περίμενα
τόσο καρδιοχτυπούσα

έπαιξες και έχασες και εσύ
εγωιστής μεγάλος
από μικρός φαινόσουνα
πως θα γινόσουν άλλος
τώρα τα ρέστα μην ζητάς
την ήττα αποδέξου
σου χουν μακρύνει τα μαλλιά
και πήγαινε κουρέψου