Μια διμοιρία των Ες Ες έχω για προστασία
κατάντησε η θητεία μας μια σκέτη αηδία
με χειροπέδες σέρνουμε γιατρούς και υπαλλήλους
για να γινούν υπάκουοι στους άγριους τους « σκύλους»
(ζητώ συγνώμη απ’ τα σκυλιά..)

Δεν προκαλώ τον σεβασμό ούτε στον εαυτό μου
πολλώ δε μάλλω στον γιατρό που είχα στο πλευρό μου
με πήραν όλοι είδηση και όταν πλησιάζω
ανέκδοτα να ηρεμούν πρέπει να τους φωνάζω

Μπουμπούκο με φωνάζανε Ντουντούκο θα με πούνε
και το μυαλό μου δυστυχώς το υπερεκτιμούνε
όλοι οι υγειονομικοί δεν θέλουν να με δούνε
(κάθε που μύτη θα φανεί πέτρες θα μου πετούνε)

Μπαίνοντας άμα φόραγα αποκριάς μουτσούνα
περπάταγα στα τέσσερα και έκανα την γουρούνα
ίσως να μην με παίρνανε οι άτιμοι χαμπάρι
ιδίως άμα έμπαινα με το δεξί ποδάρι

Εγώ όμως ήθελα μαγκιές, τριβόμουνα στην γκλίτσα
σαν πρόβατο που του βοσκού ζητούσε αγκαλίτσα
τα αίματα ανάψανε, ένεκα τα συμβάντα
βεβαρημένο παρελθόν, άντε καλά σαράντα..

Μόνος μου να ξεφτυλιστώ το έχω καταφέρει
Γιατί εκπαίδευσα πολύ το δεξιό μου χέρι
Πως κάνω τόσο σαματά μια σπιθαμή δεν ξέρω
Φοβάμαι τα χειρότερα στο μέλλον πως θα φέρω