΄Ετσι όπως ήρθες θα χαθείς
σαν ταξιδιώτης απ τον χρόνο νικημένος
κι αν καταφέρεις την αλήθεια σου να δεις
να ξέρεις θα ‘σαι απ τον θεό ευλογημένος

Εμάς τους δυο το παρελθόν μας συντροφεύει
σαν δυο σταγόνες που ενώθηκαν μαζί
πως το μπορείς να το ξεχνάς το χω απορία
ότι σου χάρισα αγάπη και στοργή

Μέσα στο κάδρο το θαμπό απορημένη
στο πρόσωπό σου βάζω εγώ την πινελιά
το όνομά μου μια παλιά αγαπημένη
που χει πετάξει τα δικά σου τα κλειδιά